“Het is hier echt niet leuk op het moment”

Bewoonster Greet Hartog over de stilte in De Egelantier


Greet Hartog vindt er niks momenteel. “Het is hier zo’n saaie boel. We spreken niemand meer. Ik snap echt waarom het is en hou me ook goed aan alle regels. Maar leuk is het niet.”

Greet woont al een paar jaar in De Egelantier, het woondienstencentrum in Hilversum-Zuid. We belden haar om te vragen hoe het gaat met haar en de andere bewoners.

Risicogroep

Normaal gesproken gaat Greet een paar keer per week naar het restaurant en drinkt daar geregeld koffie met andere bewoners. “Dat kan nu allemaal niet”, vertelt ze. “Sommige mensen vinden mij een beetje overdreven, maar ik doe het gewoon even niet.” De kinderen van Greet hebben haar op het hart gedrukt de richtlijnen te hanteren; vanwege haar leeftijd en gezondheid behoort Greet tot de zogenaamde risicogroep. Net als alle andere bewoners van de Egelantier. “Begin van de week ging ik nog wel naar buiten om boodschappen te doen. Maar vanaf nu doet mijn zoon dat. M’n kinderen willen echt niet dat ik nog onder de mensen kom.”

'Saai, stil en een beetje eng'

Andere bewoners spreekt Greet op dit moment niet. Ze weet dan ook niet goed hoe het met iedereen gaat. “Ik hoor wel van sommige mensen dat ze denken dat het allemaal zal meevallen. Andere mensen vinden het, net als ik, toch wel een beetje eng. Het wisselt dus per persoon.” De paar mensen die Greet de afgelopen dagen heeft gesproken vinden het, net als Greet, wel heel saai en stil. “Ik kan gelukkig nog naar buiten. Maar tegenover mij wonen mensen in het verzorgingstehuis. Die krijgen het eten op de kamer en ze mogen niet naar buiten. Dat is echt niet leuk allemaal.”

Bezoekers niet welkom

Op de glazen deur van het gebouw hangt een brief: bezoekers zijn vanwege de kwetsbare gezondheid van de bewoners voorlopig niet welkom. “Het is echt een saaie boel”, zegt Greet hoorbaar ontdaan. “Behalve de professionele zorg komt niemand het complex meer in. Ook de vrijwilligers niet. Bij de apotheek mogen we één voor één naar binnen. Dat is raar, hoor. Normaal maak je een praatje met elkaar, terwijl je wacht op je beurt. Nu staan we buiten op afstand van elkaar te wachten tot we naar binnen kunnen.”

Zingen voor de jarige

Vanmiddag was er nog wel een bijzonder verzetje. Ineens hoorde Greet trommels, toeters en zingende mensen. “Bleek dat een mevrouw aan de overkant jarig is. Er stond allemaal familie voor haar te zingen vanaf de buitenkant. Dat was heel leuk om te zien en bijzonder voor die mevrouw. Je moet je niet voorstellen dat je anders ook maar zo alleen bent.” Het gezelschap ging vervolgens aan een grote picknicktafel buiten zitten. “Maar dan wel zonder de jarige, want die kon niet verder dan het hek. Het is toch wat, allemaal.”